Ons Kerkgebou

Niks mag ons verlange na God demp nie

Lees: Psalm 137

Inleiding:

In Psalm 137 het ons ‘n ballingskappsalm. Juda, die verbondsvolk is onder ernstige geestelike druk. Vanoggend het ons ‘n erediens in ‘n grendeltyd. Hierdie tyd plaas Jesus Christus se kerk, ons gemeente, onder geestelike druk. Daarom pas hierdie Psalm en vanoggend se erediens so goed bymekaar.

Tema: Niks mag ons verlange na God demp nie

  1. Verlange om saam met God te wees

In Psalm 137 kry ons Juda die verbondsvolk in ballingskap. Die Tigris en die Eufrat was riviere in Babel. Die Babiloniërs het Wilgerbome langs dele van die riviere geplant. Die bome het baie mooi vertoon so langs die riviere. Ons ken dit self in ons land. ‘n Wilgerboom langs ‘n rivier is altyd groen en altyd mooi.

Dan was Babilonië ‘n vooruitstrewende land met ‘n baie goeie administrasie. Babel was ‘n indrukwekkende stad en Nebukadnesar ‘n baie goeie en indrukwekkende leier.

Maar Juda was nie oorweldig deur die prag en praal van die heidense Babel nie. Hulle het met trane langs die riviere gesit.

Die woord “sit” beteken nie net dat hulle fisies langs die riviere gesit het nie. Die woord in die oorspronklike Hebreeus wys eerder dat hulle al lank daar in Babel was en gedink het dat hulle nog lank daar sou wees.

Hulle trane, was trane van verlange na Jerusalem, na Sion, na die tempel en na God. Hulle was in die heidense land, ver van alles en almal wat vir hulle geestelik kosbaar was.

In Juda se geheue was Edom, ‘n nasie wat hulle daarin verlekker het toe Juda in ballingskap weggevoer is. Edom was baie bly toe hulle gehoor het dat die Babiloniërs Jerusalem verwoes het.

Dan het Juda ook te doen gehad met die spottende heidene wat met leedvermaak keer op keer gesê het: “Sing vir ons ‘n lied oor Sion” (Ps.137:3).

Ons leef in ‘n pragtige land. Hierdie is ‘n land met baie moontlikhede en daarby is dit ‘n baie mooi land.

Tans het ons land baie probleme. Een van die ernstigste probleme is die nuwe Koronavirus. Saam met die uitbreek van die virus het wetgewing oor ramptoestande gekom en ‘n tyd van ernstige inperking. Hierdie grendeltyd se wetgewing maak dit moeilik om ‘n erediens te hê soos God in sy Woord verwag.

Dit bring elkeen van ons by die vraag:

Verlang jy in hierdie grendeltyd na God?

Lidmate sê maklik “ek kyk sommer na ‘n diens op die tv” of “ek luister eerder na die diens oor die radio. Die radio se uitsending kan nog gaan, maar die gehalte op die tv is dikwels van ‘n lae standaard.

Selfs gelowige lidmate is verder lief om te sê in die Bybel staan dat waar twee of drie saam is, daar is die Here ook.

Met hierdie argumente wil gelowiges sê “ons hoor mos die Here se Woord. Die erediens is nie so belangrik nie”.

Wel, elkeen wat so dink en sê, het nie die waarheid beet nie. ‘n Boodskap oor die radio of tv is hoogstens ‘n noodmaatreël, wanneer ‘n mens nie anders kan nie.

‘n Erediens is baie meer as om net die Here se Woord te hoor. ‘n Erediens is ‘n uitsonderlike gebeurtenis. Elke erediens elke Sondag is ‘n uitsonderlike geleentheid.

Nêrens is God en almal wat aan Hom behoort so bymekaar nie. Nie by die huis nie, nie op Sondag voor die TV nie en selfs nie in ‘n Bybelstudiegroep is God en sy gelowiges so bymekaar soos in ‘n erediens nie.

Nêrens anders vind so ‘n ontmoeting tussen die lewende God en sy gelowige kind plaas soos in ‘n erediens nie.

‘n Baie goeie voorbeeld is sommer aan die begin van elke erediens. Met die votum, die verklaring aan die begin sê die gemeente vir die Here dat al die gelowiges saam nou voor die Here kom in ‘n amptelike geleentheid. Die gelowiges is sondige mense wat die afgelope week gedoen het wat verkeerd vir die Here was. Eintlik behoort die Here vir sy gemeente te sê, soos Hy vir Juda gesê het “As julle kom om voor my te verskyn, wie het julle gevra om my voorhowe te kom vertrap?” (Jes.1:12).

Maar wat sê God aan die begin van elke erediens? Sy gemeente hoor “genade, barmhartigheid en vrede vir julle” in die seën aan die begin. Daardie woorde beteken dat God sy gemeente nie wegstoot nie, maar aanvaar. Hierdie versekering kry jy nêrens anders as net in ‘n erediens nie.

In elkeen van ons se hart behoort daar in hierdie tyd ‘n verlange na God te wees wat in my hart brand.

  1. Struikelblokke om by God te wees

Twee groot struikelblokke het Juda verhinder om naby God te wees.

Die eerste struikelblok was die heidense Babiloniërs. Hulle het Juda binnegeval, Jerusalem platgevee en die tempel gestroop en verwoes. Die weermag van Babel het Juda met geweld in ballingskap weggevoer.

Daar waar Juda by die riviere in Babel gesit het, het hulle ook besef dat hulle deur hulle aanhoudende sonde die ballingskap self oor hulle gebring het. Dit het verskriklik in Jojakim se tyd as koning in Juda gegaan. Lees maar Jeremia 22:13-19 en Habakuk 1:2-4 om agter te kom hoe verskriklik erg Juda se sonde was.

Die Koronavirus wat omtrent die hele wêreld oorgeneem het, is ‘n groot struikelblok om by God te wees as sy gemeente in ‘n erediens. Ons mag selfs in fase 2 van die inpertyd net 50 lidmate in ‘n erediens wees. Ons mag nie tydens die erediens God loof met ons sang nie. Ons mag nie ons skuldbely of om vergifnis vra in ons gemeentesang nie. Ons mag as gelowiges ook nie bymekaar wees en met mekaar gesels nie. Ons mag ook nie nagmaal vier of doop om ons geloof sterker te maak nie.

Maar, die virus is die enigste en selfs nie die grootste struikleblok wat ons keer om saam met God te wees nie. Ons eie sondigheid wat die wêreld aanloliker vind as die erediens en ontmoeting met die lewende God, is die grootste struikelblok.

Ons sonde wat ons verhinder het om ons op ‘n Sondag met ander dinge as die Here in ‘n erediens besig te hou, is die grootste struikelblok.

  1. Nuutgemaak deur Christus

Juda moes wag om weer in Jerusalem in die tempel naby God te wees. Hulle moes wag totdat koning Kores van Persië hulle laat teruggaan het.

Ons hoef nie te wag nie.

Waarom nie?

Ons het reeds vir Jesus Christus.

Hy het ons nuwe mense gemaak. Hy het vir ons aan die kruis gesterf. Hy het vir ons uit die dood opgestaan.

Deur sy kruisiging het Hy ons van al ons sonde verlos en ons sonde wat tussen God en ons opgehoop het, heeltemal en volmaak weggeneem. Deur sy opstanding het Hy aan ons nuwe lewe gegee, ewige lewe met God.

Gelowiges wat deur Christus nuutgemaak is, soek mekaar op en kom bymekaar. Kyk na wat gebeur het met die uitstorting van die Heilige Gees. Drieduisend mense het in Christus geglo en hulle by die ander Christengelowiges gevoeg. Christus bring mense met ‘n ware geloof in Hom bymekaar.

Ons is hier nie omdat dit Sondag is en kerktyd is nie. Ons is hier omdat ons nuut is.

Ons wil hier by God en by mekaar wees, omdat ons verlos en nuut is met Christus in ons lewe.

  1. Geestelike krag in moeilike omstandighede

Die Koronavirus, siekte, ouderdom, en ander omstandighede maak dit moeilik om by God en by ander gelowiges te wees.

Maar….

In ‘n Christen se lewe is daaar altyd hierdie “maar….”. Dit is die maar van die Heilige Gees, die Gees van Christus wat in elke Christengelowige is. Die Gees is in my. Hy bly in my. Hy werk in my.

Hy gee my geestelike krag.

Hy maak my geestelik sterk.

Hy laat my na Christus aan die regterhand van sy Vader kyk. Solank ek na Christus kyk, bly ek sterk. Ek is hier saam met ander gelwoiges voor God, omdat die Gees ons almal sterk gemaak het.

Ons kan nie nagmaal gebruik nie, maar die Heilige Gees is almagtig genoeg om ons geloof deur die Woord sterk te maak.

Ons gaan die swaar tydens die virus gelowig hanteer, omdat die Gees ons sterk maak.

Ons gaan elke ander swaar deurstaan met die krag wat die Heilige Gees ons gee.

Ons gaan vir mekaar bid en mekaar aanmoedig om geestelik sterk te wees omdat Christus ons nuut gemaak het en ons sy Gees in ons het.

Op ‘n dag het Martin Luther voor ‘n gehoor van ampsdraers wat hom wou veroordeel gestaan en gesê: Hier staan ek, ek kan nie anders nie, mag God my help.

Ons kan en ons moet dit eintlik ook sê vir mekaar en vir die wêreld waar ons bly en werk.

Hier is ons in die erediens. Ons kan nie anders nie, want God het ons gehelp en Christus is in ons lewe!